سلام

می خواستم پست جدید رو به مطلبی در مورد معلم نمونه اختصاص بدم اما انگار در ایام فاطمیه نمیشه از مبارز بودن حضرت نگفت.

یکی از دوستانم برای من از چند خانم مذهبی گفتند که معتقد بودند « بهتره به جای اینکه سعی کنیم از سیاست سردربیاریم، مطالعات خودمون رو اختصاص بدیم به اموری مثل تربیت فرزند، تا فرزندانی تربیت کنیم که جامعه را بسازند...»

مسلما والاترین وظیفه ی یک مادر، تربیت شایسته ی فرزندش است اما نکته اینجاست که آیا اگر ما در مورد مسائل سیاسی که عین دیانت ماست سرمون رو زیر برف کنیم، اگر توانایی تجزیه و تحلیل مسائل را نداشته باشیم، اگر بی تفاوت باشیم، می توانیم چنان فرزندانی تربیت کنیم؟

نهج البلاغه را که بخوانیم پر است از خون دلهای حضرت امیر علیه السلام از مردمی که تحلیل سیاسی نداشتند. که راحت فریب می خوردند، که دوست و دشمنشان را نمی شناختند، که خطر را نمی فهمیدند و در نتیجه عکس العمل مناسب نداشتند.

رسول اعظم الهی حضرت محمد صلی الله علیه و آله  فرموده اند:

«اِنّى تارِكٌ فيكُمُ الثَّقْلَيْنْ ما اِنْ تمسكتُم بِهِما لَنْ تَضِلّوا بَعْدى كتابَ اللّهِ وَعِتْرَتى اَهْلَ بَيْتى ...» *                    

چه در این مورد و چه در تمامی موارد دیگه برای ما الگوهایی هست که تمسک به آنها تنها راه نجات از گمراهی ست.

ایام فاطمیه است. و این روزها روزهایی اند که متبرکند به نام سیدة نساء العالمین علیها السلام

او که بهترین فرزند، بهترین همسر، بهترین مادر و بهترین مبارز و مدافع ولایت،بود. زندگی خانم را که می خوانیم در لحظه لحظه اش جاری شعور سیاسیشان را می بینیم.

برای نمونه:ایام بعد از سقیفه را ببینید، خانم جوانی که چهار فرزند کوچک دارد و در انتظار تولد یک نوزاد است – با وجودیکه خیلی خوب می داند که با دشمنی سرو کار دارد که از هیچ ستمی در راه رسیدن به مقصودش فروگذار نمی کند.-  از مبارزه دست بر نمی دارد و زمانی که ظلم و غصب به حد نهایتش می رسد حتی از مبارزه ی علنی هم  نمی هراسد.

اشک هایش، ناله هایش، فریادهایش، خطبه هایش، محاجه هایش، قهرش، غضبش، و حتی جهاد آخرینش که همان مزار مخفی ست. همه همه همه مبارزه است .

گاهی فکر می کنم اگر مزار ایشان مخفی نبود شاید اثری از شیعه نمی ماند. این سند همیشه جاوید که نه سانسور می شود نه تحریف، نه توجیه بردار است نه قابل تکذیب، پیغام اعتراض و غضب دختر رسول خدا را تا همیشه به گوش همه ی حقیقت طلبان می رساند، نتیجه ی تحلیل اوضاع و دید بلندی به وسعت تاریخ و انتخاب بهترین نوع مبارزه است.

حضرت زهرا علیها السلام عقل کل است و برایش تشخیص میان اهم و مهم از آفتاب روشنتر است چرا  در خانه ننشست تا کودکانش را چند سالی بیشتر مادری کند چرا چشمانش را نبست تا چشمان محسنش به روی دنیا باز شود چرا شوهرش را به سازش تشویق نکرد تا هجومی به خانه اش نشود؟

چرا امام زمانش را تنها نگذاشت تا خانه ی فاطمه فقدان ریحانه ی رسول را نبیند؟

مادر چشمانش را نبست، سکوت نکرد، دفاع کرد، مبارزه کرد و شهید شد...

مادر سالهای کمی کنار فرزندانش بود،  اما در همان سالهای اندک حق جویی و عزت مندی را به فرزندانش آموخت و یادشان داد بی تفاوت و سطحی نگر نباشند و چه کسی بیشتر و بهتر از فرزندان فاطمه، کشتی نجات و چراغ هدایت شد؟

گاهی- در تاریکی دیده دلمان، که از ظلمت نفس است بی شک- برای ما تشخیص اهم و مهم سخت می شود، گاهی حتی وقتی انتخاب بین خوب و خوبتر است آن خوب، ضد ارزش می شود و ما گاهی بد و عالی را هم اشتباه می گیریم گاهی خطر گمراهی جدی ست...

حبیب خدا صلی الله علیه و آله نجاتمان داد آنگاه که فرمود:

«اِنّى تارِكٌ فيكُمُ الثَّقْلَيْنْ ما اِنْ تمسكتُم بِهِما لَنْ تَضِلّوا بَعْدى كتابَ اللّهِ وَعِتْرَتى اَهْلَ بَيْتى ...»

اگر زهرایی هستی یا علی گو

---------------------------------------------------------------

* بحارالانوار، ج 2، باب 14، روايت 59