دختر بدر الدجا امشب سه جا دارد عزا

گاه می گوید پدر، گاهی حسن گاهي رضا

آجرك الله يا بنت رسول الله

لینک های مرتبط:

احادیث حضرت محمد صلی الله علیه و آله ،

احادیث امام حسن مجتبی علیه السلام ، 

 احادیث امام رضا علیه السلام ،

نام شریف آن حضرت محمد و کنیه ی ایشان ابوجعفر است القاب شریفشان باقر، شاکر و هادی است لقب مشهور ايشان به دليل دانش بيكران باقر يا باقر العلوم بوده است … صدوق و طوسي در امالي خود روايت كرده اند كه رسول الله (ص) آن حضرت را باقر ناميد و به جابر بن عبد الله انصاري فرمود: « اي جابر زمان يكي از اولاد مرا كه از فرزندان حسين است درك خواهي كرد، او هم نام من است و علم را با مهارت بسط ميدهد و ميشكافد، وقتي او را ديدي سلام مرا به او برسان».  
پدر بزرگوارشان امام علی بن الحسین علیه السلام و مادر گرامی شان حضرت فاطمه دختر امام حسن مجتبي علیه السلام است كه مكني به ام عبد الله يا ام الحسن بود و با اين ترتيب آن حضرت هم از جانب مادر و هم از جانب پدر فاطمي و  علوي بوده است و ایشان را ابن الخیرتین می نامیدند.

 
شخصيت اخلاقي:

در گفتار راستگو ترين و در ديدار گشاده رو ترين و در

به بهانه ی اول ذیقعده سالروز میلاد حضرت معصومه علیها السلام

مختصری از زندگی نامه ی حضرت معصومه علیها السلام

نام شريف آن بزرگوار فاطمه و مشهورترين لقب آن حضرت، «معصومه» است. پدر بزرگوارش امام هفتم شيعيان حضرت موسى بن جعفر (ع) و مادر مكرمه اش حضرت نجمه خاتون (س) است . آن بانو مادر امام هشتم نيز هست . لذا حضرت معصومه (س) با حضرت رضا (ع) از يك مادر هستند.

ولادت آن حضرت در روز اول ذيقعده سال ١٧٣ هجرى قمرى در مدينه منوره واقع شده است. ديرى نپاييد كه در همان سنين كودكى

نام: حسن (ع)                           لقب: مجتبي                                 كنيه: ابومحمد

نام پدر: علي بن ابيطالب (ع)                                     نام مادر: فاطمه بنت محمد (ص)

تاريخ ولادت: 15 رمضان سال سوم هجري - مدينه                         مدت امامت: ده سال

تاريخ شهادت: 28 صفر سال 50 هجري – مدينه ( در سن48 سالگي )

قاتل: جعده « ملعون » ( همسر ايشان )                     محل دفن: قبرستان بقيع – مدينه

او اولین فرزند علی عليه السلام  و فاطمه سلام الله عليها بود و نور دیدگان محمدصلي الله عليه و آله .... او در خلقت وسیرت وشرافت شبیه ترین مردم به رسول خدا بود.... او برگزیده ی خدا بود بعد از امیر مومنان برای امامت، او معز المسلمین بود و تنهاترین سردار ... خجسته میلاد باسعادت دومین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت ، سبط اکبر، کریم آل طه، امام حسن مجتبی عليه السلام  بر عموم شیعیان جهان مبارک باد .

ميلاد امام حسن مجتبي عليه السلام

به روايت منتهي الامال مشهور آن است كه ولادت امام حسن در شب سه شنبه نيمه ي ماه مبارك رمضان سال سوم هجري واقع شد.

ابن بابويه به سندهاي معتبر از حضرت زين العابدين روايت كرده است كه چون امام حسين عليه السلام متولد شد، حضرت فاطمه عليها السلام به حضرت علي عليه السلام فرمود: او را نامي بگذار . حضرت فرمودند: سبقت نمي گيرم در نام او بر حضرت رسالت صلي الله عليه و آله... حضرت رسول صلي الله عليه و اله  فرمود: من نيز بر پروردگار خود سبقت نمي گيرم. پس جبرئيل بر آن حضرت نازل شد و ايشان را مباركباد گفت . آن گاه گفت: حق تعالي فرموده كه اين مولود را به اسم پسر هارون ( كه علي عليه السلام نسبت به حضرت محمد صلي الله عليه و آله به منزله ي هارون است نسبت به موسي) نام كن. حضرت فرمود : نام او چه بود ؟ گفت : شبر . آن حضرت فرمود: زبان من عربيست. جبرئيل گفت : او را حسن نام كن.

چند مديحه در شادي ميلاد امام حسن مجتبي عليه السلام:

تو آسمون دف مي زنند كه مرتضي پدر شده

ز سبوي عشق تو مستم گل زهرا ... تو كريمي دل به تو بستم گل زهرا

احاديث در باب محبت حضرت رسول (ص) نسبت به حسنين عليه السلام و

اسم شریف آن حضرت محمد و کنیه ی مشهور ایشان ابوجعفر و القاب شریفش تقی و جواد است. مختار ، منتجب، مرتضی، قانع،عالم و غیر اینها نیز گفته شده.

گذشته از اين امام علیه السلام در بين شيعه و سني به باب المراد نيزشهرت دارند.

مادر مکرمه ی ایشان ام ولدی بود که او را سبیکه می گفتند . حضرت رضا علیه السلام او را خَیزُران نامید.

 مديحه در شادي ولادت امام جواد:

گل رخسار جواد آمده

در منتهی الامال آمده که چون امام محمد تقی علیه السلام متولد شد،

شناخت بهتر قیام حسینی و کالبدشکافی واقعه کربلا ما را در شناخت بهتر قیام مهدوی، بیش از هرچیز یاری خواهد داد و در پیش بینی آنکه در آن قیام الهی ما در کدامین گروه خواهیم بود!؟

که حسین را کافران نکشتند، حسین را کسانی کشتند که قرآن می خواندند و نماز می گذاردند

حسین را کسانی که او را نمی شناختند نکشتند، که همه معترف بودند او پسر فاطمه دختر رسول خدا صلی الله علیه و آله است، که می دانستند او بر حق است،  که می دانستند او امام هدایت است،  که می دانستند او تنها راه نجات است، همان است که برایش نامه ها نوشتند؛ هزاران نامه:

العجل العجل یا حسین...

مشتاقان خود را در انتظار مگذار...

شمشیرهایمان برایت آماده است و دلهامان...

حق نداریم قیام  حسینمان را نشناسیم یا سبک گرفته از کنارش به سادگی و با سطحی نگری رد شویم. قیامی دیگر در راه است و باید بترسیم از آنکه قدم هایمان را در کدامین گروه خواهیم گذارد؟!

وبلاگ امام حسین علیه السلام

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

و

هنوز صدا می کند ما را:

هل من ناصر ینصرنی

به مناسبت نیمه ماه ذیحجه سالروز ولادت امام علی النقی الهادی علیه السلام

مختصری از زندگینامه امام هادی علیه السلام

نام شریف آن حضرت علی و کنیه ی ایشان ابوالحسن است چون حضرت امام موسی و امام رضا علیهما السلام را نیز ابوالحسن می گفتند آن جناب را ابوالحسن الثالث می گویند.بعضی از القاب ایشان عبارتند از  الامين التقي الناصح المتوكل المرتضي الفقيه الطيب العسكري الوضح الرشيد الشهيد الوفي الخالص العالم نقي فتاح هادي نجيب مؤتمن که گوشه ای از فضایل مناقب و مکارم اخلاقی آن حضرت را نشان می دهد.

مشهور ترین قول در زمان و مکان ولادت ایشان نیمه ی ذیحجه سال دویست و دوازده هجری قمری در حوالی مدینه در موضعی که آن را صریا گویند، می باشد. پدر بزرگوارشان جوادالائمه امام محمد تقی علیه السلام و مادر گرامیشان سمانه مغربیه نام دارند که مشور بودند به سیده و کنیه ایشان ام فضل است. محمد بن فرج و علی بن مهزیار روایت کرده اند از حضرت هادی علیه السلام که فرمود: مادرم عارفه است به حق من . او از اهل بهشت است . نزدیک نمی شود به او شیطان سرکش و نمی رسد به او مکر جبار عنید . خداوند او را نگهبان و حافظ است و تخلف نمی کند از امهات صدیقین و صالحین.

تعیین امامت آن حضرت :

پیشوای نهم جز علی وموسی فرزند دیگری نداشت واز آنجا که میان علی وموسی در دانش وتقوی وپرهیزکاری وفضایل معنوی از وجود تا عدم واز زمین تا آسمان فاصله وجود داشت برای هیچ انسانی این شبهه پدید نمی آمد که او پیشوائی رقیب امام هادی علیه السلام گردد بخصوص که بارها حضرت هادی از طرف پدر عالیقدرش امام جواد علیه السلام تصریحاً به امامت تعیین گردیده بود .

دوران امامت

 حضرت امام هادی علیه السلام پس از پدر بزرگوارش در سن 8 سالگی به مقام امامت رسيد و دوران امامتش 33 سال بود . در اين مدت حضرت علی النقی علیه السلام برای نشر احکام اسلام و آموزش و پرورش و شناساندن مکتب و مذهب جعفری و تربيت شاگردان و اصحاب گرانقدر گامهای بلند برداشت . نه تنها تعليم و تعلم و نگاهبانی فرهنگ اسلامی را امام دهم علیه السلام در مدينه عهده دار بود ، و لحظه ای از آگاهانيدن مردم و آشنا کردن آنها به حقايق مذهبی نمي آسود ، بلکه در امر به معروف و نهی از منکر و مبارزه پنهان و آشکار با خليفه ستمگر وقت - يعنی متوکل عباسی - آنی آسايش نداشت . به همين جهت بود که عبدالله بن عمر والی مدينه بنا بر دشمنی ديرينه و بدخواهی درونی ، به متوکل خليفه زمان خود نامه ای خصومت آميز نوشت ، و به آن امام بزرگوار تهمتها زد ، و نسبتهای ناروا داد و آن حضرت را مرکز فتنه انگيزی و حتی ستمکاری وانمود کرد و در حقيقت آنچه در شأن خودش و خليفه زمانش بود به آن امام معصوم علیه السلام منسوب نمود ، و اين همه به جهت آن بود که جاذبه امامت و ولايت و علم و فضيلتش مردم را از اطراف جهان اسلام به مدينه مي کشانيد و اين کوته نظران دون همت که طالب رياست ظاهری و حکومت مادی دنيای فريبنده بودند ، نمي توانستند فروغ معنويت امام را ببينند . و نيز " مورخان و محدثان نوشته اند که امام جماعت حرمين (مکه و مدينه ) از سوی دستگاه خلافت ، به متوکل عباسی نوشت : اگر تو را به مکه و مدينه حاجتی است ، علی بن محمد ( هادی ) را از اين ديار بيرون بر ، که بيشتر اين ناحيه را مظيع و منقاد خود گردانيده است " . اين نامه و نامه حاکم مدينه نشان دهنده نفوذ معنوی امام هادی علیه السلام در سنگر مبارزه عليه دستگاه جبار عباسی است.

 دستگاه حاکم ، کم کم متوجه شده بود که حرمين ( مکه و مدينه ) ممکن است به فرمانبری از امام علیه السلام درآيند و سر از اطاعت خليفه وقت درآورند . بدين جهت پيک در پيک و نامه در پی نامه نوشتند ، تا متوکل عباسی دستور داد امام هادی علیه السلام را از مدينه به سامرا - که مرکز حکومت وقت بود - انتقال دهند . متوکل امر کرد حاجب مخصوص وی حضرت هادی علیه السلام را در نزد خود زندانی کند و سپس آن حضرت را در محله عسکر سالها نگاه دارد تا همواره زندگی امام ، تحت نظر دستگاه خلافت باشد . برخی از بزرگان مدت اين زندانی و تحت نظر بودن را - بيست سال - نوشته اند .

پس از آنکه حضرت هادی علیه السلام به امر متوکل و به همراه يحيی بن هرثمه که مأمور بردن حضرت از مدينه بود ، به سامرا وارد شد ، والی بغداد اسحاق بن ابراهيم طاهری از آمدن امام علیه السلام به بغداد باخبر شد ، و به يحيی بن هرثمه گفت : ای مرد، اين امام هادی فرزند پيغمبر خدا (ص ) مي باشد و مي دانی متوکل نسبت به او توجهی ندارد اگر او را کشت ، پيغمبر (ص ) در روز قيامت از تو بازخواست مي کند . يحيی گفت : به خدا سوگند متوکل نظر بدی نسبت به او ندارد . نيز در سامرا ، متوکل کارگزاری ترک داشت به نام وصيف ترکی . او نيز به يحيی سفارش کرد در حق امام مدارا و مرحمت کند . همين وصيف خبر ورود حضرت هادی را به متوکل داد . از شنيدن ورود امام علیه السلام متوکل به خود لرزيد و هراسی ناشناخته بر دلش چنگ زد . از اين مطالب که از قول يحيی بن هرثمه مأمور جلب امام هادی علیه السلام نقل شده است درجه عظمت و نفوذ معنوی امام در متوکل و مردان درباری به خوبی آشکار مي گردد ، و نيز اين مطالب دليل است بر هراسی که دستگاه ستمگر بغداد و سامرا از موقعيت امام و موضع خاص او در بين هواخواهان و شيعيان آن حضرت داشته است . باری ، پس از ورود به خانه ای که قبلا در نظر گرفته شده بود ، متوکل از يحيی پرسيد : علی بن محمد چگونه در مدينه مي زيست ؟ يحيی گفت : جز حسن سيرت و سلامت نفس و طريقه ورع و پرهيزگاری و بي اعتنايی به دنيا و مراقبت بر مسجد و نماز و روزه از او چيزی نديدم ، و چون خانه اش را - چنانکه دستور داده بودی - بازرسی کردم ، جز قرآن مجيد و کتابهای علمی چيزی نيافتم . متوکل از شنيدن اين خبر خوشحال شد ، و احساس آرامش کرد .

با آنکه متوکل از دشمنان سرسخت آل علی علیه السلام بود و بنا به دستور او بر قبر منور حضرت سيدالشهداء علیه السلام آب بستند و زيارت کنندگان آن مرقد مطهر را از زيارت مانع شدند ، و دشمنی يزيد و يزيديان را نسبت به خاندان رسول اکرم (ص ) تازه گردانيدند ، با اين همه در برابر شکوه و هيبت حضرت هادی علیه السلام هميشه بيمناک و خاشع بود .

 امام که به دنيا و مال دنيا اعتنايی نداشت پيوسته با لباس پشمينه و کلاه پشمی روی حصيری که زير آن شن بود مانند جد بزرگوارش علی علیه السلام زندگی مي کرد و آنچه داشت در راه خدا انفاق مي فرمود . با اين همه ، متوکل هميشه از اينکه مبادا حضرت هادی علیه السلام بر وی خروج کند و خلافت و رياست ظاهری بر وی به سر آيد بيمناک بود . بدخواهان و سخن چينان نيز در اين امر نقشی داشتند در اين مدت 20سال زندگی امام هادی علیه السلام در سامرا ، به صورتهای مختلف کارگزاران حکومت عباسی ، مستقيم و غير مستقيم ، چشم مراقبت بر حوادث زندگی امام و رفت و آمدهايی که در اقامتگاه امام علیه السلام مي شد ، داشتند از جمله : " حضور جماعتی از بنی عباس ، به هنگام فوت فرزند امام دهم ، حضرت سيد محمد - که حرم مطهر وی در نزديکی سامرا ( بلد ) معروف و مزار است - ياد شده است . اين نکته نيز مي رساند که افرادی از بستگان و مأموران خلافت ، همواره به منزل امام سر مي زده اند . " بنابر قول شیخ صدوق و بعضی دیگر ، معتمد عباسی برادر معتز آن حضرت را مسموم کرد و در وقت شهادت آن امام غریب غیر از امام حسن عسگری کسی بر بالین آن حضرت نبود.

صورت و سیرت امام هادی علیه السلام

حضرت هادی امام دهم علیه السلام دارای قامتی نه بلند و نه کوتاه بود . گونه هايش اندکی برآمده و سرخ و سفيد بود . چشمانش فراخ و ابروانش گشاده بود . امام هادی علیه السلام بذل و بخشش بسيار مي کرد . امام آن چنان شکوه و هيبتی داشت که وقتی بر متوکل خليفه جبار عباسی وارد مي شد او و درباريانش بي درنگ به پاس خاطر وی و احترامش برمي خاستند . خلفايی که در زمان امام علیه السلام بودند : معتصم ، واثق ، متوکل ، منتصر ، مستعين ، معتز ، همه به جهت شيفتگی نسبت به قدرت ظاهری و دنيای فريبنده با خاندان علوی و امام همام حضرت هادی دشمنی ديرينه داشتند و کم و بيش دشمنی خود را ظاهر مي کردند ولی همه ، به خصال پسنديده و مراتب زهد و دانش امام اقرار داشتند ، و اين فضيلتها و قدرتهای علمی و تسلط وی را بر مسائل فقهی و اسلامی به تجربه ، آزموده و مانند نياکان بزرگوارش علیه السلام در مجالس مناظره و احتجاج ، وسعت دانش وی را ديده بودند . شبها اوقات امام علیه السلام پيوسته به نماز و طاعت و تلاوت قرآن و راز و نياز با معبود مي گذشت . لباس وی جبه ای بود خشن که بر تن مي پوشيد و زير پای خود حصيری پهن مي کرد . هر غمگينی که بر وی نظر مي کرد شاد مي شد . همه او را دوست داشتند . هميشه بر لبانش تبسم بود ، با اين حال هيبتش در دلهای مردم بسیار زیاد بود .                                                                

آثار آن حضرت

1 ) رساله اي در رد اهل جبر و تفويض و اثبات عدالت و منزلت بين المنزلتين .

2 ) مجموعه پاسخهايي كه به پرسشهاي يحيي بن اكثم قاضي القضات بغداد داده اند .

3 ) مجموعه اي از احكام دين كه ابن شهر آشوب در مناقب از خيبري و حميري و از كتاب مكاتبات الرجال از عسكريين نقل كرده است .

ضمنا زیارت جامعه ی کبیره که از برترین زیارات ائمه علیهم السلام کی باشد و با فقرات بلندش به اوج وجود ائمه اطهار وبلندای هستی آنان نظر دارد و زمینه معرفت و عرفان کاملتر انسان را فراهم می سازد, را امام هادی علیه السلام به شاگرد خود آموخته و از ایشان به دست ما رسیده است.

تعدادی از احادیث و روایات امام هادی علیه السلام را می توانید در لینک زیر مشاهده نمایید:

احادیث امام هادی علیه السلام

« یا ابا الحسن یا علی بن محمد ایها الهادی النقی یابن رسول الله یا حجة الله علی خلقه یا سیدنا و مولانا انا توجهنا و استشفعنا و توسلنا بک الی الله و قدمناک بین یدی حاجاتنا یا وجیها عند الله اشفع لنا عند الله »

روز میلاد با سعادت امام هادی علیه السلام به محضر مقدس امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و تمامی شیعیان و دوستداران این خاندان پاک مبارک باد.

منابع:

کتاب منتهی الامال

http://www.imamhadi.com

احادیث و روایات

جامعةالزهراء

در وصیت نامه ات نوشتی:

« و بر فرزندانم تا قیامت درود می فرستم»

-------------------------------------------------------------

گزارش تصویری از هتک حرمت سامرا

ما را اين گمان نبود هرگز که بی او بمانيم. آخر او آيتی بود که «ثقلين» را در وجود خود معنا ميکرد، همه «ما ترک رسول الله» را، و ما ميدانستيم که زمين و زمان ميگردند تا انسانهايی چون او، هر هزار سال يکی، پای به دنيای گذارند. آخر آدمهايی چون او، قطب سنگ آسياب افلاکند، مصداق حديث«لو لاک»اند و غايت الغايات وجود... و حق است اگر با رفتن او، زمين از رفتن باز ماند، آسمان نيز، خورشيد سرد شود و ماه بشکافد و درياها طغيان کنند و باران خون از آسمان ببارد و مؤمنين از شدت ماتم دق مرگ شوند، و اگر نبود آن حجت غايب، تو بدان، بی ترديد که همان ميشد.

ما را اين گمان نبود که بعد از او بمانيم، اما او رفت و زمين ماند و ما نيز بر زمين. در اين پهنه بی منتهايی که عقل راه به جايی نميبرد. درياها و زمين و آسمان و ماه و خورشيد بر جای ماندند تا مقصود خمينی (ره) محقق شود، آن سان که بعد از رحلت آخرين فرستاده خدا نيز دور فلک بر جای ماند تا حقيقت وجود او را در جهان تحقق بخشد. آخر انسانهايی چون او که يک فرد نيستند، يک امتند و يک تاريخ.

کوران روز حشر در اينجا نيز کورند که «من کـان هذه اعمی فهو فــی الاخرة اعمـی» و نميبينند. آنان از کجا بدانند که کدام امر عظيم واقع شده است؟ نه آنگاه که امام آمد و نه امروز که رفت، ندانستند. اگر نه، اين ولی خدا برای آنان حجتی ميشد تا صدق قصص انبياء را باور کنند و چون سحره فرعون در برابر اين انقلاب به سجده درآيند که «آمنا برب موسی و هرون» اگر نه، اين ولی خدا برای آنان حجتی ميشد تا زهد و عدالت علی عليه السلام را باور کنند، حلم حسن عليه السلام و شجاعت حسين عليه السلام را و... و اين ولی خدا برای آنان حجتی ميشد تا عظمت حق را و همه صفات خدايی را در وجودش بنگرند و انسان را، همچون خورشيدی که نورش از ازليت تا به ابديت را فرا گرفته است..

داغهای همه تاريخ را ما به يکباره ديده ايم. يکبار ديگر اين رسول اکرم صل الله عليه و آله است که از دنيا رفته است، يکبار ديگر اين علی عليه السلام است که به شهادت رسيده است، يکبار ديگر اين فاطمه سلام الله عليها است و حسن عليه السلام و حسين عليه السلام است که ما را داغدار کرده اند، يکبار ديگر اين «مهدی ارواحنا فداه» است که در حجاب غيبت رفته است. دست ما اگر به نخل بلند وجود او نميرسد، دست خمينی که ميرسيد. او آمد تا «انتظار» را به اين امت بياموزد، در آينه وجود خود که اسوه مصاديق منتظران بود، و اکنون ديگر دور افلاک را مرادی نيست جز آنکه منتظر مهدی باشد.

امام به ما آموخت که «انتظار در مبارزه است» و اين بزرگترين پيام او بود، و پس از او، اگر باز هم اميدی ما را زنده ميدارد همين است که برای ظهور آخرين حجت حق مبارزه کنيم. امام ما را آموخت که «عرفان را با مبارزه جمع کنيم» و خود بهترين شاهد بود که بر اين مدعا که عرفان عين مبارزه است، و از اين پس ديگر چه داعيه ای ميماند برای آنان که عرفان را به مثابه امری کاملاْ شخصی، بهانه واماندگی خويش ميگرفتند؟ او کتاب و سنت را در وجود خويش تفسير کرد و مجهولات شريعت و طريقت را با مفتاح مبارک حيات خويش گشود و ما ميدانستيم که جهاد اصغر شرط لازم جهاد اکبر است و اوليای مقرب خدا در تمام طول تاريخ همواره بر همين شيوه زيسته اند.

با داغ جراحتی سخت بر دل و باری سنگين بر دوش، امام رفت تا بار تکليف ما بر گرده عقل و اختيارمان باز شود و همانسان که سنت لايتغير خلقت بوده است، چرخه بليات ما را نيز به ميدان کشد و آزموده شويم و اين آيت ربانی درست درآيد که: «لنبلونکم حتی نعلم المجاهدين منکم و الصابرين»

(سيد شهيدان اهل قلم، مرتضی آوينی)